وقتي مي بينم نسيم، از دوري ات بارها و بارها اين کره خاکي را دور مي زند تا شايد خبري از تو بجويد و آنگاه که تو را نمي يابد مانند ديوانگان خود را به در و ديوار مي زند و ناله هاي جانسوز سر مي دهد...

وقتي مي بينم دانه ها چگونه براي ديدنت بي تاب مي شوند و سر از خاک بيرون مي کشند...

وقتي مي بينم زمين نيز از دوري ات مي گريد و عصاره آهش همراه با ناله اي دلنواز از دل خاکي اش فوران مي کند و آب حيات ما مي شود...

وقتي مي بينم که ابرها از فرط بي صبري، غرش کنان زمين دلخسته را غرق اشک مي کنند، خورشيد هر روز به شوق ديدنت با عجله از پشت قله هاي سر به فلک کشيده بيرون مي جهد و غروب که مي شود با چهره اي سرخ و غم آلود و بي رمق به غار تنهائي اش پناه مي برد و مهتاب وقتي از زيارتت نااميد مي شود همچو شمعي قطره قطره آب مي شود...

وقتي مي بينم که حتي حسرت از فراغت حسرت مي خورد و اشک از هجرانت اشک مي ريزد و ناله از دوري ات ناله مي زند و غم از عشق رويت به غم نشسته ولي من مات و مبهوت سرگرم اين و آن شده ام و همه اين اتفاقات را عادي مي انگارم، آتشي تمام وجودم را فرا مي گيرد. يادغفلت از تو، ديوانه ام مي کند و سخنانم رنگ و بوي ديگري به خود مي گيرد. مگر غير از اين است که چشم را براي تماشاي تو داده اند؟

ولي افسوس با چشماني که تو مالکش بودي اينقدر بيهوده به اين و آن نگريستم که پرده هاي حجاب، يکي پس از ديگري در ايوان چشمانم آويخته و به کلي از ياد برده اند که به عشق تو حيات يافته اند.

مگر گوش را به من نداده اند تا نغمه دلنواز تو را بشنوم و مست شوم؟ " هل من ناصر" تو را بشنوم و لبيک گويم؟ با نواي مناجاتت تا عرش پرواز کنم و از اين عالم مادي، روانه ملکوت يادت شوم؟

ولي افسوس که آنها را چنان به شنيدن صداهاي دلخراش و ناهنجارعادت داده ام که ديگر طاقت ندارد صوت دلرباي يارب يارب تو را بشنوند.

مگر زبان را به من نداده اند که نام زيبايت را ورد خود سازم، برايت شعرهاي انتظار بسرايم و دعاي فرج بخوانم؟

ولي دريغ که حرفهاي لغو و بيهوده، فضاي دهانم را به انواع سموم کشنده و مهلک آغشته کرده و هنوز هم بي خبرم.

به خدا قسم دست را براي ياري تو داده اند و پا را براي همراهيت. دل را داده اند که خانه ات شود و دريغ که من اين خانه را به بيگانه داده ام و صاحب خانه را مظلومانه بيرون کرده ام. آه از اين فراموشي و فغان از اين غفلت.